on the go

İçimdeki boşluğu lüzumsuz şeylerle doldurmaya çalışıyorum
dolduğunu sanıyorum,geçmiş gibi artık her şey normal,her şey mutlu olmamı gerektirir gibi derken;
yalnız başıma sokağın orta yerinde kalakalıyorum düşüncelerimle.Beynimi kemiriyorlar,en kötüsü kalbimi kemiriyorlar da ben en umutlu gülücüğümü takıyorum yüzüme,sonra düşüyor.
Şu geçen zamanlar bir şey farkettim.Umut etmek,aslında daha kötü olabiliyor.Umut ediyorum,tüm gücümle bir gün gerçekleşeceğini umarak bir ömür geçiriyorum.Farkediyorum ki hayatımı boşa umut etmekle geçirmişim.İşte böyle olduğunda kandırılan bir çocuk gibi hissediyorum.Elimde yarısı yere düşmüş pamuklu şekerim,gözümden yanağıma süzülen tuzlu gözyaşları.Dizlerim yaralı,ara sokakta bisikletten düşmüşüm ben.Cebime doldurduğum umutlarla son süratle bir yokuştan inerken,denge yokolmuş.düşüvermişim.Kandırmaya çalışmışlar,şeker almışlar ama olmamış.İşte bu kez ben kanamadım,umutlarımı da kutulara kilitledim.

(via dearscience)

uniquething:

kumsalın kokusu başımı döndürmeye başladı bile-

(Source: jellyfishsh)

uniquething:

Orda bi’ness gördüm

(Source: you1anna)

(via learning-2-breathe)

(via learning-2-breathe)

(via takintilikadin)

(Source: pushthemovement, via asosyalsosyalist)

kaçırdığım dünyanın peşinden koşarken,gözlerim bulutlara takıldı-bulutlara.

(Source: mil0u)

mil0u:

“…duru, huzurlu renklerle gizlenen gizlenebilen birşey ancak. ayırdına zor varılan birşey, yüreği saran ince bir pus tabakası - incelikli yokoluş, görünmez bir adamın ayak izleri karda. yaralı bir yürek gizler kendini. bir buğunun içinden geçer, bir bahar dalını tutuyormuş gibi yapar, beyaz bir yasa parmağını uzatır..” L. Müldür